Lorraine / Frankrijk

Het is zeven uur ’s morgens, de thermometer staat al op 25 graden, en op de tonen van Het Franse volkslied kiezen honderden ballonnen tegelijkertijd het luchtruim. Onze reporter was erbij tijdens de tiende editie van het ‘Lorraine Mondial Air Ballons Festival’ en raakte helemaal in de ban van de magie van het ballonvaren. – Rudi De Latter

‘Je wordt morgenochtend om zes uur verwacht’, laat de persverantwoordelijke weten, ‘En wees stipt op tijd want anders gaat je ballonvaart naar een ander’, voegt ze er kordaat aan toe. Dit is het laatste weekend van het Lorraine ballonfestival op de oude NATO-luchtmachtbasis van Chambley in Frankrijk. De voorbije week heeft duidelijk haar sporen nagelaten. De vermoeidheid laat zich niet alleen voelen bij de mensen van de organisatie, ook piloten en crew ontsnappen niet aan de tol van een loodzwaar programma. Tien dagen hard werken en weinig rust. Tien dagen vluchten om 6 uur ’s morgens en 19 uur ’s avonds. Je moet er wat voor over hebben om deel te nemen aan dit grootste Europees evenement dat de ambitie koestert om het grootste ter wereld te worden. Morgen hoopt men een recordpoging te ondernemen waarbij getracht zal worden om meer dan 261 luchtballons op een dubbele rij simultaan te laten opstijgen. Het terrein voor de oude hangar van de basis is voor de gelegenheid omgetoverd tot een heus tentendorp waarin het aanwezige publiek kan kennismaken met alles wat zich in het wereldje van het ballonvaren afspeelt. Ook de toeristische dienst van Lorraine laat zich niet onbetuigd en tracht door middel van animatie en informatie potentiÎle klanten te overtuigen om hun volgende vakantie in de streek door te brengen.

Scheur van 1 meter

De volgende dag is er om zes uur nog geen beweging bij de perstent. Hoewel er al een grote drukte heerst op het opstijgterrein duurt het nog ruim een half uur vooraleer de deur opengaat. Op de briefing voor de piloten is ondertussen beslist om de recordpoging te laten plaatsvinden. Als het deze morgen niet lukt, zal vanavond een nieuwe poging ondernomen worden. De weersvooruitzichten zijn alleszins ideaal. Van dan af gaat het snel. Overal op het terrein worden ballonnen ‘geventileerd’ zoals dat in het jargon genoemd wordt. Koude lucht wordt in de ballon geblazen. Als die nadien door middel van de gasbranders wordt opgewarmd richt het gevaarte zich op. Het monotone gezoem van enkele honderden ventilatoren vult het ganse opstijgterrein. Ik word bij de mouw genomen door een medewerker die me naar de opbollende ballon brengt waarin ik samen met een Franse collega en drie gasten zal meevliegen. Onderaan de ballon merk ik een scheur van ongeveer een meter op. ‘Euh, heb je dit gezien ?’, vraag ik terloops aan de Franse piloot. ‘Dat gat zit er al een tijdje’, zegt hij terwijl hij de branders in gereedheid brengt. ‘Een windvlaag tijdens het opblazen liet de vlam in het doek slaan en ik heb nog geen tijd gehad om het te laten herstellen, maar wees gerust het kan geen kwaad’, voegt hij er haastig aan toe. Ik zal hem maar geloven. De passagiers hebben nog niets gemerkt, hopen dat het zo blijft. Langs de drie kilometer lange startbaan komen alle ballonnen nu stilaan recht te staan. Netjes verdeeld over twee rijen. Ik doe een poging om ze te tellen. Tevergeefs. Enkele laatkomers wringen zich met moeite tussen de klaarstaande ballonnen waarbij wat duw- en trekwerk niet geschuwd word. Zo verplicht een ballon in de vorm van een gigantische taart zijn buren een stapje achteruit te zetten. Hoewel de organisatie bijna twintig maanden aan de voorbereiding heeft gewerkt hebben ze toch nagelaten om de ’specials’ onder de ballonnen, zoals deze, wat meer ruimte te geven op het terrein. Door hun omvang nemen deze kanjers bijna dubbel zoveel plaats in als de andere.

Staalblauwe lucht

Zeven uur ’s morgens en de thermometer staat al op 25 graden wanneer we de toelating krijgen om op te stijgen. De ballon hangt nog met een veiligheidslijn aan de jeep vast. Tijdens een windstil moment word de lijn ontkoppeld en op de tonen van het Franse volkslied klimmen stijgen we langzaam op in de staalblauwe lucht. Het is een prachtig schouwspel. Rondom ons kiest het ganse pak het luchtruim, de ÈÈn al wat sneller dan de andere. Overal wordt gewuifd naar het, ondanks het vroege uur, talrijk opgekomen publiek. Onder ons wordt het opstijgterrein steeds kleiner en de drukte van de start gaat over in een gevoel van zalige rust, af en toe verstoord door het gebulder van de gasbranders boven ons hoofd. De piloot heeft ons een paar duidelijke instructies gegeven. ‘Niet te ver buiten de mand leunen en zeker geen touwen aanraken’, vraagt hij nadrukkelijk. Met zes passagiers in de mand staan we bijna op elkaars tenen maar dat ongemak verbleekt bij het grandioze uitzicht vanop duizend meter hoogte.Onder ons zien we de laatste ballons opstijgen terwijl het ganse veld stilaan uiteen drijft. Tussendoor vangen we via de radio conversaties op van piloten onder elkaar. Sommigen gaan trachten om in elkaars buurt te landen terwijl anderen afspraken maken voor de barbecue vanavond. Onze piloot besluit lager te gaan vliegen om zo boven een kunstmatig meer te komen dat we voor ons zien liggen. Vlug kijken of er niemand onder ons hangt vooraleer we gaan dalen om geen aanvaring te krijgen met een eventueel opstijgende ballon onder ons. Langzaam dalen we tot we uiteindelijk op een meter boven het wateroppervlak gaan hangen. In het rimpelloze water weerspiegelen tientallen luchtballons. Sommigen hangen roerloos terwijl anderen op en neer hoppen. Even verder staat er zelfs eentje op het wateroppervlak ‘geparkeerd’. Dit is ballonvaren op z’n best. De piloot legt uit dat we nu beter wat lager blijven om volop te profiteren van de onstabiele luchtlagen aan de grond en zo verschillende richtingen uit te kunnen varen. Boven ons vaart een ballon naar rechts terwijl wij een tiental meter lager naar links gaan, de magie van het ballonvaren.

Lichtjes door de knieen

We kijken ondertussen uit naar een geschikte landingsplaats. De laatste dagen zijn de plaatselijke boeren door het goede weer volop aan het oogsten gegaan en er is voldoende plaats om te landen. De Lorraine is zowat de graanschuur van Frankrijk met enorme percelen die er nu kaal bijliggen. ‘We moeten een plaats vinden waar de volgwagen ons gemakkelijk kan bereiken’, legt de piloot uit. ‘Een veldweg is voldoende maar er mag geen rivier of spoorweg tussen zitten waardoor kilometers moeten omgereden worden.’ De man kent deze streek blijkbaar goed en vindt snel een plek aan de rand van een dorp. Hij laat langzaam de lucht uit de ballon laat ontsnappen. ‘Dit wordt een zachte landing maar ga voor alle zekerheid lichtjes door de knieÎn wanneer we de grond raken en hou je vast aan de lussen in de mand’, vraagt hij. ‘En niemand stapt uit voor ik het sein geef want anders schieten we weer omhoog’. Enkele minuten later staan we aan de grond.

Festivalcijfers

Aan de tiende editie gingen maanden voorbereiding vooraf. 250 vrijwillgers uit 11 landen staken de handen uit de mouwen. Dankzij een stevige financi‘le impuls van de regio Lorraine het evenement gratis toegankelijk voor het publiek. Niet minder dan 343.000 toeschouwers kwamen op het gebeuren af. Daarnaast waren 1.187 piloten uit 38 landen ingeschreven. De verste piloot kwam uit Zuid Korea. Het aantal deelnemende ballons over de dagen bedroeg 961. De recordpoging bleek achteraf niet geslaagd. Met 219 ballons’s morgens en 210 ’s avonds men nog een eind onder het record van 2005 met 261.

Het Nieuwsblad 12-08-2007

© 2007 Corelio