Albuquerque / USA
Het is een hemels spektakel. Niet minder dan zevenhonderd luchtballonnen in de meest fantastische vormen en kleuren zweven majestueus in het luchtruim boven Albuquerque, New Mexico. Welkom op Balloon Fiesta, het absolute trefpunt van de internationale ballonvaart. Wij vlogen mee met een Belgisch team. – Rudi De Latter
Het is half oktober. Lenny Cant uit Vrasene, piloot van een van de vier Belgische teams, verbijt zijn ongeduld vooraleer hij met zijn ballon Mister Bup de lucht in mag. Na twee dagen van overvloedige regen én een tornadowaarschuwing, is de 35ste Balloon Fiesta eindelijk van start gegaan. Albuquerque, in het uiterste zuiden van de VS, leeft al maanden naar dit evenement toe en vandaag komt een echte volksverhuizing op gang. Ruim tachtigduizend bezoekers worden dagelijks op de Fiesta verwacht, terwijl het feest tien dagen duurt. Ballonvaren betekent vroeg uit de veren, zeker in Albuquerque. Richting opstijgterrein vormt zich al een file om vijf uur s morgens. Voor piloten en crews is een apart rijvak voorzien waarlangs al dan niet wakkere sheriffs het verkeer in goede banen trachten te leiden. Elk team heeft een afgebakende zone op het terrein. Het publiek mag ongehinderd tussen de klaarstaande ballons door lopen, en zelfs een handje toesteken. De massale belangstelling hindert nooit en werkt zelfs motiverend op de teams.
Friet met mayonaise
In de ontbijttent is het aanschuiven voor koffie met de onvermijdelijke donuts en zowaar Belgian waffles die piloten met hun crew gratis krijgen aangeboden. ,,Waar komen jullie vandaan?” vraagt een stel Amerikaanse vrouwen aan cosponsor Geert. ,,Uit Belgie? Wauw, waar ze mayonaise op hun frieten doen! En dan volgt onvermijdelijk de vraag: ,,Vliegen jullie met Mr. Bup, die reuzenschildpad? Great! Sinds we hier de vorige dag de voorpagina haalden van de Albuquerque Journal kunnen we ons nog moeilijk verstoppen, al hadden we dat af en toe wel eens gewild. Al even onvermijdelijk is de volgende vraag. ,,Hebben jullie pins die we kunnen ruilen? Die pins zijn zowat het meest gegeerde gadget onder ballonvaarders. De hebbedingetjes die je op je jas kan spelden met daarop de afbeelding van je ballon zijn ware kunstwerkjes, en ze zijn ongelooflijk populair onder crews en bezoekers. De briefing op het terrein heeft iets onwezenlijks. Bovenop een toren brieft de wedstrijdleiding in het vale licht van enkele spots de deelnemers over het dagprogramma. Een afkeurend gemompel stijgt op. ,,Het wordt een fly-in, leggen de piloten Lenny en Filip uit. ,,De wind zit niet goed waardoor het risico op landen in een verboden zone te groot wordt. Daarom moet elk team een vertrekplaats buiten het terrein zoeken en dan terugvliegen om zo dicht mogelijk bij de opstijgzone te landen.”
Boven de wolken
Tom en Russ wachten ons op aan de jeep, twee sterke kerels die de organisatie ons heeft toegewezen en die ons vandaag helpen bij het ontplooien en inpakken van de ballon. Want onze Mr. bup laat zich niet bedwingen door vijf man. Terwijl we op zoek gaan naar een opstijgplaats aan de rand van de stad, wordt zowat elke open plek ingepalmd door andere teams. Parkings, braakliggende terreinen en doodlopende straten: je kan het zo gek niet bedenken of er worden ballons rechtgezet. Na wat zoeken vinden we een straat in een verkaveling die breed genoeg is.Dan volgt het geroutineerde teamwerk van elke ballonvlucht. Mand vastleggen aan de jeep, ballon uitleggen rekening houdend met de windrichting, alle ventilatieopeningen sluiten. Dan wordt koude lucht geblazen in de envelop, jargon voor de eigenlijke ballon, om er de vorm in te krijgen die nadien met behulp van de gasbranders wordt opgewarmd om het gevaarte recht te krijgen. Een half uur later stijgen we op. Onder ons schuift Albuquerque langzaam voorbij, in de verte zien we de luchthaven. ,,Vorig jaar heb ik er moeten landen, vertelt Lenny. ,,De wind was van richting veranderd. Ze hebben het vliegverkeer een tijdje moeten ophouden. Het luchtruim boven Albuquerque is intussen gevuld met honderden ballons in alle vormen en kleuren. Een onvergetelijk schouwspel. Maar we moeten geconcentreerd blijven. ,,Let vooral op wat onder ons gebeurt, zegt piloot Filip. ,,Met zoveel volk onder en boven ons is de kans op een botsing niet gering.” Ballonvaarders kunnen nu eenmaal niet zien wat boven hen gebeurt omdat hun eigen ballon in de weg zit. Bovendien komt een lage bewolking opzetten die het zicht bemoeilijkt. Het moment waarop we boven het wolkendek uitstijgen is het mooiste van de vlucht. De hoogtemeter geeft aan dat we op duizend voet hoogte zitten, driehonderd meter dus. Ons doel, het opstijgterrein, zien we door de wolkenflarden op ruim tien kilometer afstand. De kunst is nu om daar zo goed mogelijk naartoe te sturen, rekening houdend met de vloot ballons rond ons en de beperkte zichtbaarheid.
Stil in de lucht
Filip stuurt Mr. Bup handig tussen de concurrentie door. Door meer of minder gas te geven, en dus te stijgen of te dalen, komen we in een andere luchtlaag die ons in de goede richting drijft. Het lawaai van de dubbele gasbrander overstemt alles. Praten is er even niet bij en de hitte is nog net te verdragen. Met de boordradio houden we contact met de crew in de volgwagen. Of liever, we proberen dat want alle radiokanalen zijn verzadigd en soms komt er enkel ruis uit het toestel. ,,Als alles goed gaat,landen we ergens achteraan het terrein”, brieft Lenny de crew. Plots valt de wind volledig weg. Minutenlang hangen we bewegingloos boven de stad zonder ook maar een meter op te schieten. Landen is er niet bij want onder ons hangen kabels. Een blik rondom leert dat zowat iedereen stil is komen te hangen. Pas na tien minuten steekt een lichte bries op die ons naar een braakliggend terrein duwt. Even opletten nu. Geconcentreerd zet piloot Filip onze Mr. Bup aan de grond na bijna anderhalf uur vliegen. Voorlopig houden we de ballon recht want de ondergrond is heel ruw en zou het doek kunnen beschadigen. ,,Kunnen we jullie grondzeil gebruiken? vragen we onze buren. We rollen het open en laten de lucht geleidelijk uit de ballon zodat we die zonder averij kunnen neerleggen. Sterke jongen Tom komt aangelopen met iets wat op een slang lijkt. ,,Baby ratelslang, roept hij trots. ,,Ze zitten overal maar deze is gelukkig dood. Een hele opluchting is dat voor crewlid Evy, die het absoluut niet op slangen begrepen heeft. Met de hulp van een paar omstaanders is Mr. Bup een half uurtje later al ingepakt en klaar voor de volgende vlucht.
Het Nieuwsblad 12-11-2006
© 2006 Corelio
