Eerste sneeuw

Opvallend wat mensen het eerst doen als ze de eerste sneeuw naar beneden zien komen. Ze maken een sneeuwman of iets wat er op lijkt.  Er moet nog maar een klein sneeuwtapijt liggen en je ziet ze overal opduiken. Maar sneeuwmannen zoals vroeger ? Nee, die zie je niet meer vandaag. Ik herinner me nog de winter van ‘67 toen er op een nacht zoveel sneeuw was gevallen dat we onze buitendeur zelfs niet open kregen. We moesten een schop gebruiken om ons een weg te banen door de witte muur.  En wat doet een jong mens dan na het ontbijt ? een sneeuwman neerzetten natuurlijk. Het was niet alleen een manier op de tuin grotendeels sneeuwvrij te maken, ik nam mijn taak ernstig.  Die dag heb ik dan ook een kunstwerk neergezet van nooit gezien proportie. Er was voorwaar een ladder nodig om de kop er op te krijgen. Ik had trouwens maar één ding voor ogen, mijn sneeuwkloon moest en zou gezien worden.  En dat werd hij, vanop straat stonden mensen naar de witte reus te staren en ook de buren spraken erover. Je zag van huizen ver zijn witte kop overal bovenuit steken. En het was een sneeuwman in de echte zin van het woord. Hij had armen en benen, een wortel als neus en kwee steenkolen als ogen. S’avonds kreeg hij een sjaal tegen de wind en een hoed tegen de kou. Wekenlang heeft hij er gestaan, met opgegeven hoofd. Tot de dag dat de dooi intrad. Onherroepelijk viel mijn sneeuwman ten prooi aan de klimaatsverandering en werd hij langzaam maar zeker een kopje kleiner gemaakt. Tot er uiteindelijk nog een hoopje vuile sneeuw, een wortel en twee steenkolen overbleven. En toen werd het lente.