Een toevallige speling van het licht gezien van achter een tas koffie in een Oostendse bistro.  Een aantal ramen waren afgeplakt met rode en groene folie. Het interieur weerspiegelt op een opvallende manier in het glas en toont een aantal dingen waar ik me zelfs niet bewust van was tijdens het maken van de foto.  De lampen hebben een groot sixties gehalte en door de rode gloed die ze op het  plafond werpen ontstaat er een aparte sfeer.

Het zal wel aan mij liggen maar ik stel vast dat het eerste wat mensen doen als ze de eerste sneeuw naar beneden zien komen is, jawel, een sneeuwman maken of iets wat er op lijkt.  Er moet nog maar een klein sneeuwtapijt liggen en je ziet ze overal opduiken. Maar sneeuwmannen zoals vroeger ? Nee, die zie je niet meer vandaag. Ik herinner me nog de winter van ‘67 toen er op een nacht zoveel sneeuw was gevallen dat we onze buitendeur zelfs niet open kregen. Hoera, mijn gebeden waren verhoord en mijn wens was uitgekomen dat er s’anderendaags een pak sneeuw zou liggen, en wat voor één ! We moesten een schop gebruiken om ons een weg te banen door de witte muur aan onze achterdeur.  En wat deed ik dan meteen na het ontbijt ? juist, een sneeuwman neerzetten. Het was niet alleen een manier op de tuin grotendeels sneeuwvrij te maken, ik kweet me ook zeer ernstig van mijn taak.  Die dag heb ik dan ook een kunstwerk neergezet van nooit gezien proportie. Ik had voorwaar een ladder nodig om het hoofd er op te krijgen. Ik had trouwens maar één ding voor ogen, mijn sneeuwkloon moest en zou gezien worden.  En dat werd hij, vanop straat stonden mensen naar de witte reus te staren en ook de buren spraken erover. Je zag van huizen ver zijn witte kop overal bovenuit steken. En het was een sneeuwman in de echte zin van het woord. Hij had armen en benen, een wortel als neus en kwee steenkolen als ogen. S’avonds gaf ik hem een sjaal tegen de wind en een hoed tegen de kou. Ik voelde me zo trots en voldaan dat ik mezelf afvroeg of ik er geen kijkgeld zou voor vragen.  Ik had me per slot van rekening serieus in het zweet moeten werken. Wekenlang heeft hij er gestaan, met opgegeven hoofd. Tot de dag dat de dooi intrad. Ik moest lijdzaam toezien toen mijn beste vriend onherroepelijk ten prooi viel aan de klimaatsverandering en langzaam maar zeker een kopje kleiner werd gemaakt. Tot er uiteindelijk nog een hoopje vuile sneeuw, een wortel en twee steenkolen overbleven. En toen werd het lente.

De Mirabrug over de Durme in Hamme is bekend van de film ‘Mira’ uit 1971naar het boek van Stijn Streuvels ‘De teleurgang van de Waterhoek’. Tot 1970 was alle verkeer op de brug toegelaten, vandaag mogen enkel voetgangers en fietsers van de brug gebruik maken. De brug was één van de eerste stalen constructies en bestaat uit twee vaste bruggenhoofden met een draaiend gedeelte in het midden. Al doet het verbodsbord iets anders vermoeden, of heb ik het verkeerd ?

Een leuke ontmoeting vorige week op het strand van Cadzand. Deze ruiters zaten bijna met de voeten in het water terwijl de paarden rustig door de branding stapten. Alhoewel, van hoge golven was er niet echt sprake anders was er misschien een nieuwe discipline binnen de paardensport ontstaan. Wat dacht je van ‘Golfdressuur’ of ‘Sea Crossing’ ?

Dit beeld krijg je te zien als je omhoog kijkt door de kachelbuis van een houtkachel. Tenminste als het om een nieuwe gaat. Het invallende daglicht lijkt zich als een spiraal een weg naar beneden te zoeken langst de glimmende metalen binnenwand. Door een lichte kromming in de schacht variëren de lichtkringen van zuiver centrisch naar ellipsvormig.

Tijdens een recent verblijf in Washington liepen we in het Smithsonian Air & Space Museum door een warmtegevoelige camera. De kleuren slaan natuurlijk nergens op maar tonen wel als iemand een koude neus heeft of gloeiende oortjes. Voor alle duidelijkheid, hoe meer blauw hoe kouder en hoe meer rood hoe warmer. En nu wachten tot ze zoiets in een flitscamera inbouwen.

De laagstaande zon werpt lange schaduwen over het landschap. Het lijken wel karikaturen waarbij alle proporties uit hun voegen zijn gerukt. Het inspireerde ons om een schaduwspel op te voeren waarbij de meest vreemde vormen zijn te maken.

Dat onze Noorderburen tijdens deze EK periode oranjegek zijn wisten we al. Nederland kleurt dezer dagen oranje en ook op het strand is er geen ontkomen aan. Tijdens een strandwandeling in Cadzand, net over de Nederlandse grens merkte ik dit koppeltje op onder een opvallend gekleurde paraplu. Noem het rood of oranje, wie goed kijkt zal misschien het logo van een populaire Vlaamse radiozender opvallen. Nog niet zo gek bekeken !

Het landschap is van een simpele schoonheid. Gewassen zijn in volle groei deze tijd van het jaar. Op zoek naar een fotografisch element viel mijn oog op deze sporen in een korenveld. Door de nevel lijken ze wel eindeloos door te lopen. Door het beeld een stop over te belichten lijkt de kleur van het gewas zich te vermengen met de achtergrond.

Om de lichtbundel van de diaprojector beter te laten uitkomen plaatste ik er een brandende kaars onder. Net voordat de opname werd gemaakt doofde ik de kaars waardoor een rookpluim ontstond die in de lichtbundel werd gevangen. Doordat er een lange sluitertijd werd gebruikt lijkt het alsof de projector vuur vat.